Седиме во бутикот. Јас, пријателката, газдарицата, комшиката и уште една жена.  Лето е, жешко. Цврста пладнина, шо би кажала баба.
Кога кокошките стојат со подзинат клун!
Делкаме муабет и како и секојпат, врт-сук, доаѓаме до темата  мажачка. Оф корс, јас сум на тапет.
-Е- ми вели- Ангелино, не знам што сакаш. (тоа ми го кажува  личноста која не ни сакам да знае што сакам, а во тој момент сакав само да се препуштам на врелиот воздух и да чувствувам како потта ми се лизга под пазувите, оти нели  неки то воле вруќе.  Додуша јас сум од тие типови што не ги бива ни на многу ладно ни на многу топло, ама кога жештината е несносна, најдобар е пристапот смирување. Не да се ладиш со ладало или со раката, туку да се смириш,   да бидеш,  да почувствуваш како ти се лади телото, таа чудесија, која си наоѓа начин да остане во рамнотежа.
-Ајде, ајде  сега тоа ли е муабет? -ме брани личноста која е единствената што знае заради што би стапила во брак.
- Јас имам внук, адвокат, се има, куќата му е да тиннеш и ќе тргне, со кујна „Марлес“, со спална, со дневна, резбано дрво, маса со 6 стола. Мајка му вика оти не се наваксува веќе да го пере и пегла, желна е жената снаа дома да и дојде, а знаеш каква е добра. Гази ја, оф не кажува. Живот ќе си живееш. Добро сега, внукот е малку  полн, ама нели, на тие години со луѓе бидуваат тие работи.  (јас сум подзината од нејзината дрскост, ама типката продолжува) -А  синот на комшијата, он е доктор, специјализираше, сам е во станот, кола, викендица, стан у Скопје, шо ќе ти фали?   Е де, знам, малку нема коса, ама тоа ли ќе гледаш?
(ова го вели личноста што  не знам шо кур бара овде во приказната!!!)
Уствари, таа само такви бара.
Живее во една улица, која јас ја нареков авенија на ергените. Таму во секоја куќа има момак што не е женет, а има над 40 и кога ќе влезе некоја како јас, без бурма на раката, мајките ја фрлаат престилката, си поминуваат со рацете низ косата да се преуредат и ми викаат:
-Влези де, седни. Одма слатко, колачиња, сок, за да не станам одма.
Им доаѓа да ме заковаат за столот и го викаат синот, слушам некои нејасни звуци, шопкање, шуш, муш, а јас сум дојдена по сосема трета работа. И завршувам работа, жената го бутка синот да ме испрати до вратата, а јас еднаш си ги заборавив ракавиците, а мајката сва среќна ми вика:
-А тоа е знак- пак ќе се вратиш…
Не ми е јасно како упоште има немажени и неженети, кога луѓето вложуваат толку напор.
Таа беше главната што ги пердашеше ергените. На домашните им беше забрането да го прават тој муабет, па неа ја викаа, демек да ги реже трендафилите, а она ќе го подбере синот на комшиката, со тон што веројатно ги штрепаше луѓето:
-Ајде ти, што чекаш, гледаш мајка ти е болна, шеќерот и е качен, сега и го мерев притисокот, 200 и е, а ти лангидар, ајљакчија! До кога ќе те пере, да готви? Ајде, жени се, да ја одмени некој таа жена, времето ти минува, децата не се стигнуваат, твоите ќе одат у градинка, а твоите  другари војници ќе испраќаат!
Бидејќи жртвата ќути и се спрема да излезе, таа го повишува тонот:
-Се имате, а не знаете што сакате! Ние едно време немавме кај да спиеме, ама ќе дојдевме ли на 19-20 години, ајде се мажевме!!!…

-Јас ќе се омажам кога ќе се вљубам, тивко, како за себе велам јас. и одам да пуштам глас на радиото. Радио Скопје, втора програма, Дип Парпл…Розас кантина….мммм…
-Заради љубов?!!? (жалам што не можам да доловам колку беа сите, освен едната унезверени од мојата изјава).
-Ангелино, ти си занесена! Кој се мажи заради љубов денес?? Луѓето гледат да се наместат, а она ќе се мажела заради љубов!! Немаш памет!! Златна момичка, ние ти правиме муабет за деца од фамилија, да се скрасиш, а она ќе се мажела од љубов. Ами ти не си 20 години, свести се!!
*Заблешка-дејството се случува кога сум дури 28 години!! Изодена мома. Ергените од авенијата се нарекуваат запазени ергени.
-Е, велам, јас ќе се омажам заради љубов!
Не веруваа во такво нешто и имаа право. Имав љубов заради која зарежав се и тргнав со него. Не се зедовме на крајот на приказната. Имав 28 години и доживеав крај на светот. Не заради тоа што не се зедовме, туку затоа што престанавме да се сакаме. Никој не веруваше дека после таква љубов, пак ќе може да се вљубам. евер.
Инаку, ми се обраќаа мене, зашто сите мислеа дека по љубовен бродолом како што беше мојот, после кој веќе ништо немаше смисла, одвај чекам да се мажам.  А јас сакав да умрам, ама не се умирало така лесно. Бев тажна. Тагата се закануваше да проголта се, освен мене.  И таа има миленици, а јас и бев моуст фејворит. Имаше моменти кога беше неподносливо страшно. Тогаш се пуштав да паднам.
-Ајде-си викам- нека паѓам, нека го допрам дното, нека исчезнам, нека ме голтне амбисот, нека пропаднам во ништавилото, пеколот, рајот каде и да е…
И така се препуштав на тагата и на депресијата и после едно време, гледам дека не сум на дното туку на некој сретпат, ни горе ни долу, ни на небо ни на земја, и немам избор освен, да кренам кон горе, а ми треба многу голем напор да се качам горе и да почнам од почеток.
Понекогаш се чувствував како да сум родена и да живеам на раскрсница. Како судбината да ми е  раскрсница, а таму не е баш угодно.
Како сонце фрлено во песок.
И еве ме сега, во еден жежок ден, се гледам во излогот и ги слушам како ми солат муабет за неопходноста од бракот, за биолошкиот саат, како наречници на трета вечер.
-Ами тогаш зошто би се мажела? – почнувам јас- За да си ја обезбедам живајеачката ли? Ами тоа е многу висока цена! Треба да му бидам законска метреса на некој таму?  Проститутките се почесни во тој поглед-тие вршат работа, наплаќаат и толку, а јас ќе треба да глумам хепи фемили, за да имам станови, коли вили? А и мажите-ако се женат некој да ги пере и пегла, тогаш е подобро да платат некоја жена. Сексот веќе може да се купи и така и така! Зошто би се женеле ако не се сакаат?
Мислам, како ќе си легнеш со тој човек? Нели треба да се гушнеш, да ти рипне нешто во стомакот кога ќе го видиш, да му ги бакнуваш дланките, да му ги затвориш очите за да погоди кој е, да му го триеш грбот кога се бања, да го скокоткаш, да се смеете, да говите заедно, да ти ги слуша приказните, да изведуваш бесни глисти пред него, да му пееш, да имаш тајни што само тој ги знае, да плачеш пред него, да му го гризнеш газето… (ова последното ич не ми требаше да го кажам)… И може ли да го правиш сето тоа со некој што ќе ти го наместат?
ШТАМА……….
УЖАС НА НИВНИТЕ ЛИЦА …..(само на едната и мене ни е многу убаво)…
Веќе сум мокра на грбот, ама убаво ми е…
За малку се уплашив да не излезе некој Мерсо да ми р‘гне нож во ребрата…
А над асфалтот се прави мрежa од жегата. Непријатната тишина ја нарушува една појава – во бутикот, како од никаде, влегува  пар-млад маж и млада жена. Муабетот е прекинат, ги гледаме…
Се држат за рака. Не ми е јасно што бараат на тоа жешко да шетаат на чаршијата. Очигледно е дека се од село.
И двајцата се испечени од сонцето (полските работи се увелико почнати).
Девојката. Има околу 18-19 години, ама изгледа како да е повозрасна.
Косата и е долга до половината, ама  како искината. Сигурно братучетка и и ја сече по еден милиметар на секои 4 месеци.
Исфарбана е од коренот до половината со црвена, а другата половина останала црна. Црвената фарба не успева да ја покрие црно исфарбаната коса, која е можеби фарбана со каменче (боја за бојадисување фармерки – и тоа го имаше, во време кога фарбите станаа нестварно скапи,или ги немаше; плавите си правеа фарба од свински сапун и хидроген, мислам).
Хероината која ја спаси ситуацјиата имаше интересен лик.
Цртите на лицето не беа изразени, ама беа  строги. Ситни очи и стиснати усни, испакнати јаболкници. Животот не ја милувал, имаше некоја лутина вткаена во тоа лице, која ја смрзнала засекогаш радоста на тоа суштество. Сигурно има помала сестра или брат за кои морала да се грижи додека мајка и била на нивата. Месела леб уште на 10 години, правела ручек, братчето се изгорело на оганот, таа го јадела ќотекот.
Таа носи црна маица на прерамки,  а бел прслук како декор, и тоа од оние што на второто перење им излегуваат жиците, а прерамките изгледаат жално. Белиот прслук веќе сменува боја (попуштаат ластичињата). Иако е доста разголена, ништо не е вулгарно.
Мини  здолништето е избледен џинс, ама е демоде, и сандали со кои не знам дали ќе успее да се врати назад. Битно-на штикла се, со платформа, бели и лаковани, лепени со лепило за лепење гуми на точак, „Тигар“ мислам дека се викаше. Има жолти остатоци, кои сведочат за тоа.
Нозете и се прекрасни, долги, витки, потемнетеи, без целулит.
Чудно, ликот никогаш нема да и го запаметам, ама сега да ја видам ќе ја познаам.
Сигурно не вежбала  да оди како манекенка нога пред нога, со книга на главата, а сепак, одот и беше кралски- како да не ја допираше земјата. Веројатно самовилите чекорат така-ми помин низ главата.
Рацете си одговараа на нозете-излиени!
Ноктите  несредени, со излупен лак розева шеќерлија боја, а раката е се уште нежна, неогрубена, со тенки убави прсти. Забележувам разранета брадавица на дланката – обид за  неуспешно отстранување со бапски лекови.
Наредена е со злато-пресно се венчани или верени. Златото што е на неа блеска, иако е најверојатно осумкаратно. Ни требаат маски за швајцување, за да не не заслепи.
Испотена е, ама мириса на здраво, на земја, на плодови, на жена.
Младичот со неа е со пожолтени веѓи и трепки од сонцето, црвен во лицето, во бела кошула и избледени фармерки, млад е, сигурно нема 20 години, ама со држење на маж, кој би се степал за неа.  Таа немаше ташна, парите беа кај него. Можеби е најмлад дома и тој ќе треба да ги гледа мајка си и татка си на стари години.
Влегоа во бутикот чисто онака. И си отидоа онака.
Почнаа коментарите.
Ми беше мило зашто јас не бев тема, ама сепак не истраја срце јуначко у мене и велем:
-Ја видов те ли? Е и јас сакам да бидам како неа.
Збунажа…
-Ангелино, од кога ти е идеал да бидеш како прворазредна сељанка? Нели ја виде каква е? Карикатура!-се уште не е јасно…
-Не ми се верува! -реков јас.-Зошто не  сакате да го признаете најочигледното? Таа жена влезе како КРАЛИЦА во бутикот! Таа имаше маж покрај себе, некој кого го сака! Ние демек, многу модерните!!
Еј, што ви е? Таа не не ни забележа. За неа бевме само некои градски прдли, кои седат ајљак во бутикот. Ништо повеќе од мачка што се грее и протега на сонце. А таа има нешто што ниедна од нас го нема, нешто што  толку ретко се наоѓа! Таа има  СРЕЌА!! Таа е среќна. Таа има сонце на рамениците. Зар не видовте?
При очи сте слепи. А таа?
Таа изгледаше како жена која штотуку го освоила светот.