Lepa Angelina

На времето верглавме состави во школото за Клара Цеткин и Роза Луксембург, кои полека пак се враќаат во мода. Јас си имам мои Рози и Клари и овој ден им го посветувам на нив.

8. МАрт ме потсетува на баба ми, на таа јадра убава жена, која јавала коњ, косела, орала, на таа убавица,  која сонцето „не ја фаќаше“оти беше бела, чудесно бела.
Немаше ниту еден расипан заб, па кога одеше да и го чистат забниот камен, лекарот ги викаше сите колеги да ја видат.
Се сеќавам на нејзините баклави, и грклан сарлија, и на варената пченица и пченка што ми ги праќаше. И зелени сливи и јаболката и кикиритките.
Баба живееше на село. Многу се радуавав кога доаѓаше кај нас на гости, иако тоа беше само кога беше болна и кога ќе и дадеа инекции. И на третиот ден ја фаќаше фељ, не можеше да доседи и додека да видиш, веќе се спакувала и се спрема да си оди. Многу сакав да ми раскажува како било во нејзино време, како дедо свирел на усна хармоника, ама престанувал ако до неа на орото се фатело машко.
Не знам дали некој некогаш и беше подарил нешто. Потекнувала од богато семејство, ама во селото те даруваат на свадбата и толку.
Е ,  на 8. Март, баба добиваше подароци. Сите одевме кај неа кој со цвеќе, кој со кошула, кој со штоф, и  нејзе тој ден и беше празник.

Баба не напушти ненадејно. Не плачев, не жалев. Знам дека баба е на подобро место од ова. И знам дека кога еден ден ќе  ја напуштам оваа димензија, прво ќе ја видам неа.

8. Март ме потсетува  на децата кои беа на стан кај нас.
Јас студирав и ги имав видено двапати. Секој 8. март на мама и носеа подароци и откога веќе завршија.Кога си доаѓав од Скопје, се штрепнував од пластичните китки и невешто моделираните  фигури на жена кои беа испрчени. Тогаш бев многу поарогантна од сега, и не можев да ја гледам комодата наредена со глупости како на селска слава и не се воздржував да го дадам своето мислење.
Ама  мама гордо ги перчеше и жестоко ме критикуваше.
-Засрами се!- ми велеше. -Девојчињата се средношколки, учат,  сакаат да побегнат од мизериајта на село, нема што да јадат, залакот го делат, од целата немаштија одделиле да купат подарок за мене, а тебе што се ти е дадено под носот,  ќе наоѓаш мана?

Мама. Ми недостига нејзиниот  мирис – да ме покрие во чистата постелина и да ме завие во јорганот како кожурец и да ме успокои пред спиење нејзиниот мирис на Јардли ноќен крем и да се залулкам во креветот  како во гнездо. Сакам да  ги слушам сабајле со татко ми како си прават муабет и како му порачува што да купи,  и да јадам јаболка кисели како што тате ги бира. Да си апнам торта, за која не постои пишан рецепт, оти секогаш има нешто поинакво, да ме помилува мирисот на ванилин шеќер и на рендана кора од лимон.

Тета. Обожавав да ја гледам како се шминка и како си става виклери. Често доаѓаше кај нас. Таа беше најмлада, одеше на партиски состаноци, носеше фармерки и хипи кошули, пушеше цигари и пиеше кафе. Кога влегував кај неа дома, имав чувство како да влегувам во платно, како да сум уметничко дело. Наместо гоблени, имаа слики, многу книги, не само сериозни како кај нас – ги имаа сестрите Бронте и комплетот на Мирјам и секогаш се слушаше класична музика. Нема некој што зборува како неа. И најбаналната случка кажана од неа, е приказна. Кога сум со неа, сакам да ќутам и да ја слушам. Кога бев мала, пред заспивање ќе ме погалеше по веѓите. Тоа ме успиваше моментално.

Баба. Го носам нејзиното име. Умрела млада, многу млада. Никој не знае од што. Во тоа време, нејзиниот брат одел на некој повоен курс за прва помош. Секој ден поминувал покрај нејзината куќа, тропнувал, ја ѕирнувал и одел. Сите денови, освен тој кобен ден. Никогаш не си го прости тоа.

Брачеда ми. Таа е најспособната, најпаметната, најубавата жена којашто ја познавам.  Таа може да биде на постдипломски студии, да има две деца, да работи, да стигне да ги посети сите блиски, да оди на кафе со колешките и со приајтелките, да се организира и да оди со мажот и на концерт во Скопје,  да ги слика сите настани и да ги подреди во албум, и на никого да не заборави да му го честита роденденот или годишнината од бракот. Нема мана.

Моите пријателки. Ги знам од прво одделение. Со дел од нив се здруживме во средното. Сите се различни, и на изглед и по карактер, и како што одминува времето, се повеќе сфаќам колку е скапоцено нашето пријателство.

Моите блог пријателки. Многу му се допаѓа тоа шарено друштво и среќна сум што сум дел од него.  Ве сакам,  иако ни имињата не ви ги знам.

Лани излеговме со мај хазбнд да ми купи подарок,  тој на точак, а јас се пицнав, му викам: „Кај нас за 8. Март се дотеруваме “:) И одиме така, јас цупкам покрај него и му викам: „Знаеш, оние што не гледаат сигурно мислат дека си со мене заради парите, а дека јас имам 2 развода и 3 деца со себе, штом те сакам таков на точак.“

Лани беше огледало, оваа година чајниче со филџан. Јас сум жена на која е многу лесно да и најдеш поклон- секогаш ми треба нешто. Мене ми фалат празници, ама среќа, секој месец има по нешто ))

Среќен 8. МАрт, цури.

Јас сум на чајанка, ама не знам во колку саатот.

…мојата омилена песна во негова изведба…

https://www.youtube.com/watch?v=EjDMVw7OYYA

… не ги најдов книгите што мислев да ги најдам, зашто го заборавив списокот …

…не ја купив големата мајка оти мислев дека ќе се вратам пак…

… не си ги зедов „Дивите палми„ а си ги купив …

… многу лица, малку време, болна 5 дена, тажна…

…никогаш се немам расплакано на испраќање, сега плачев два дена пред заминувањето…

…многу флешбекови, како наркоман, кој се враќа онаму каде што заглавил…

…заминав пред да се разбудат демоните…

…имав треска два дена, ама преживеав…

…овојпат не го сретнав Боромир…

слип вел каде и да си…

Sergio Bonelli  R.I.P.

Прочитав дека починал Серџо Бонели, авторот на стриповите од моето детство. Појма немав кој е и кој ги црта.

За мене стриповите беа нешто што си имаше сопствен живот. А авторските права се и вака и онака машка категорија.

Веројатно првиот стрип го прочитав кога бев второ одделение, т.е. кога научив да читам латиница. Во тоа време, ако се имаше машко дете во фамилијата, сите беа запознаени со:  Брус Ли и филмот „У змајевом гњезду“, сите знаеја што се тоа нончаки и кој е Ангус Јанг и Боб Дилан. И Мајк Олдфилд и Сајмон Ле Бон (на Џ. симпатијата), и дека Вајтснејк и Дип Парпл не се исто, Клеш  („Шуд ај стеј од шуд ај гоу“ беше на една црна касета и снимката беше толку лоша, што јас мислев дека се тоа локални момци, кои имаат проба у гаража и имаат антологиска слика на која во позадината се гледаа уредно наредени нацепени  дрва за огрев) .

И сите знаеја кои се Загор, Командант Марк, Капетан Мики, Жалосна Сова, Флок, и Мистер Но, и Текс Вилер и правилото на машкото дете во куќата, потцртано со лепенки со мртвечки глави и висок напон, кои значеа дека не смее да се ровари во фиоката со СТРИПОВИ!!!

Машките имаа некоја чудна посветеност на грамофонот, плочите, музичкиот систем, и …стриповите.

Јас не паметам да пуштив плоча, оти не сум знаела како. Плочите смеев да ги држам само од надвор, во омотот,  оти јбг, како да ја фатам со врвот на прстити кога имам мали рацички и што ќе и биде ако ја фатам како што денес ги фаќам цедињата (со цела рака -за мај хазбнд тоа е многу варварски).

И бев мала, ај за музика, што ќе пуштеше брат ни, тоа ќе слушавме, со постојани опомени од мајка ми дека е прегласно и дека пречи на комшиите. Плус тоа, тоа беше музика која страшно им идеше на нерви, како да колеле мачки!

Тогаш имаше јаз меѓу генерациите. Родителите не нè разбираа, не ја сфаќаа нашата потреба да се биде поинаков од нив (јас и сестра ми силно го имитиравме брат ни, и се правевме дека и нас не не разбираат).

Сакавме друг вид музика, друг вид серии, друг вид книги. Ние девојчињата гледавме со презир кон готвењето, тоа беше аут, како и сите домаќински работи, носевме гаредроба која беше широка, светли светкави кармини и сенки. Мајките носеа фризури „шеширче“, а мојата прва фризура беше „локица“(бев прво одделение и веќе бев модно освестена, после имав фризура „хипи со пашки“ која е овековечена на годишната слика со другарка ми и учителката и изгледам како смотан Геро).

За машките важеше исто. Брат ни се шишаше,а не се стрижеше кај една чирачка на фризерката, а не кај берберот Драги.

За нашите родители, најважно беше да учиме. Одличниот успех, кој се постигнуваше многу потешко од денес, беше нешто што беше нормално.

А сега? Сега се сите исти- мајките и ќерките имаат исти фризури, татковците и синовите си разменуваат секси филмови и  срамотни аттачменти, им се допаѓаат исти глупци, заедно гледаат биг брадр…. Едно време беше строго поделено што е за пред деца,а што не е. Морам д апризнаам дека тоа можеби има и свои слаби страни, оти јас долго време не знаев да пцујам (кај нас никој не пцуеше), а да не кажувам дека одредени срамотни глаголи не ни знаев што значат.

Елем, муабетот ми беше за стриповите, ама пивото си го праив своето. Брат ми ги имаше еден вагон, ама јас и сестра ми моравме писмено да му се обратиме ако сакаме да ги видиме. Да ги видиме, не да ги фатиме!!!

Мораше да поминеме низ авантура: јас чувам стража, а сестра ми ја отвора фиоката, целта е да ѕирне во фиоката.  Тој доаѓа и забележува дека некој ја отворал фиоката со стрипови, станува лопотеш и цикотеш, па плачеме и го клеветиме на мама и на тате дека не ни дава да ги видиме стриповите, а имаме право на тоа, па му држат лекција дека сме девојчиња и сме му сестри и дека е поголем од нас и дека треба да ни даде да ги видиме.

Тој го бранеше пристапот до поселдно, а ние кукавме над нашите судбини (ни снемуваа солзи, ама квичевме). И на крај ќе попуштеше.

Тортурата можеше д а почне. Влегувавме во собата, а тој изнервиран жалеше што не сме машки, ап да видиме каков ќотек ќе јадевме од него, ние му се кривевме и  „немски“ му викавме„ништо не ни можеееш, ништо не ни можееш“ 

Тој одмавнуваше со главата на таквата горчлива судбина и ја отвараше фиоката. Одма трчавме, а тој ќе ја затвореше!!

-Бегајте! Не може! Од моја рака ќе гледате!

Моравме да се повлечеме, а тој вадеше пополека еден стрип, ама пред тоа прашуваше: -Миени ли ви се рацете?

-ДА!! (знаевме дека мораме да си ги имиеме рацете)

И прво глдавме во негова рака, а после ни даваше и ние да листаме.

-Полека!!!! Ќе ги свиткаш страните!!!

Цело време беше на врх срце, а веќе сите одвај чекавме да заврши сеансата! Баба пет давала да се фати, десет да се пушти.

Кога ќе размислам подобро, тоа беше поголема тортура за него, отколку за нас.

Само да кажам дека не ни знаевме да читаме , ама меракот беше голем.

На сестра ми и мина меракот за стрипови, па се посвети ан собирање салфетки. Мене НЕ!! Молев и квичев да ми даде да ги читам, стриповите. Тој потпорасна, почнаа да го интересираат повеќе девојки, па беше малку полабаво. Ама никогаш не кажа: Ангелино, еве ти ги стриповите, не ми требаат веќе!

НЕ!!

Ама!!! Имав среќа: имав другарка чијшто брат беше постар од нас, ама не беше лош како мојот. И што е најважно – ИМАШЕ СТРИПОВИ!!! И можев да ги читам секогаш кога ќе одев кај нив!! Другарка ми во 4. одделение знаеше да направи ќофте и инстант пире (мислам дека тоа го имам веќе некаде напишано), а јас и брат и читавме!!! Мене долги години врв на кулинарско умеење ми беше кафе без шеќер!

Кај нив седев со саат и читав, читав, читав…

Загор ми беше симпатија, зашто беше убав, силен, праведен и немаше девојка!! Командант Марк ми беше малку женскаст, а и него секогаш го чекаше девојка му Бети со сукало в раце! Капетан Мики беше ептен дете, со два кавал‘ка на челото, иако стриповите со него беа најинтересни и секогаш пордолжуваа во следниот број!!

Блек Стена ми беше многи сељачаст, и еднаш на еден  пријател со гнасење му раскажував како брат ми го вадеше крзното од јакната и си играше, т.е се правше Блек стена, а френдот мој се подналути дури и мртов озбилен ми вика: И јас го вадев крзното и се правев Блек!!!

Ангелина у небрано!!

Мистер Но беше убав, ама ептен швалер, што би рекла мојата цимерка! И ДИлан ДОг! Едно ми остана мистерија: зошто сите машки сакаат да се Гручо Маркс? Ако веќе не сакаат да се главните јунаци, тогаш  оти никој не сака да е Јава? Или Чико? Или Смук?

Сите го сакаат Флок! Ми ту! Бацка за него :*

Сите тие јунаци беа праведни. Се бореа и ги заштитуваа немоќните и слабите. Беа многу умешни со оружјето, особено За-гор-Те-Неј – Дух са секиром! Никогаш не дојдов до првите броеви, само слушав за легенди околу неговите почетоци, нешто како Тарзан, му умреле родителите, го одгледал енкој друг,… Јбг, во сите колекции недостасуваа првите броеви! Како што во сите комплети од Мирјанм недостига книата „Грех њене маме“.

Иако дејстовто се одвиваше воглавно во Канада, некако не ми се веруваше. Тоа беше друг свет, кој постоеше во сопствена димензија. Не ми беше верно дека е врзан со одреден географски поим. Дури и поимот црвени мундири ми беше поадекватен отколку Енглези. Јунаците беа паметни и ги сакаа своите пријатели кои и не беа така паметни како нив, знаеја да простуваат, беа верни едни на други, иако имаше и нетрпеливости, сепак не можеа енди без други.

Наместо пцовки, велеа: Сто му громова! Тако ми свих добоша Дарквуда! Јеленских ми рогова!

Тие имаа големо влијание на мојот светоглед! Милсев дека како и да е, што и да е, на крајот правдата победува, дека ако не сум можела јас да ја истерам, ќе ја истера некој појак од мене!

Останав таква до денес!

Кога потпорасанв го читав Марти Мистерија. Од тие романи јас научив многу повеќе историја и географија, отколку од црно-белите учебници во школото кои без да трепнам ги фрлив во стара хартија, уште доедека беа актуелни!

Е АЛан Форд ги читав на стари години, оти не ми беа интересни кога бев мала! А брат ми ги читаше и сам се смееше во собата?!

Кога пораснав, сфатив. Уствари Алан ФОрд е денес многу поактуелен од тогаш! Го имам во дигитална форма. И него и Калвин и Хобс. :П

И еве вечерва по долго време пак бев во Дарквуд, и пак ми се наметна прашањето: кој му ја пере маицата на Загор?

Почивај во мир, Серџо! Сега си во вечните ловишта!

Ти благодарам.

Воах!

Лепа Скво

пс: фризурата шеширчее како на третата пејачка од групата Пепел ин кри